पाण्यावर वचक हा बसायलाच हवा
न येण्या प्रलय खडा टाकल्यावर नवा
एरवी कसे निश्चल असते उबदार उन्हात
दाटून आले नभ कि मग दिसते प्रतीबीम्बात
तीच तर असते वेळ अन तोच तो क्षण
म्हणायचे असते तेव्हा “बा मना दगड बन”
लाटांवर लाटा धडकतात किनारी
दगडाने तळ्यात घाव घालता जिव्हारी
खरतर दगडाची पात्रता ओळखून मगच प्रलय यायला हवा
पाण्यावर वचक हा खरोखरी बसायला हवा….!

This poem is written on 24th September 2012 in the tube which i took from London Bridge to Northwick Park (Jubilee and then Metropolitan line). From London Bridge to Finchley Road, i jotted down तारतम्य and from Finchley Road to Northwick Park i composed वचक. I enjoyed the journey thoroughly…hope so you also will.

Note: Description for तारतम्य, will also be the same.

K Sarang