Tags


अंगाई

सूर सुरात नाही माझा
आवाज नाही ग तरुण ताजा
तशातही तू जातेस ग गाई
बाळा अशीच गातो मी अंगाई…

नसतो ठेका नसतो ताल
गडबडते लय, चुकते चाल
तरीही जड होऊनी पापण्या मिटून जाई
बाळा अशीच गातो मी अंगाई…

नको रे बाबा तू घेऊ वाईट वाटून
गळा तुझा आला असतो तेव्हा आनंदाने दाटून
थोडे चुकले गाण्यात तर काही बिघडत नाही
बाबा,प्रेमाने भरली असते तुझी अंगाई…

गातांना अंगाई जेव्हा घेतोस कुशीत
रडणे वगैरे विसरून मी हि असते खुशीत
कौतुकाने दोघांकडे तेव्हा बघत असते आई
बाबा,प्रेमाने भरली असते तुझी अंगाई…

बाबा,अंगाईत नसतो लावायचा ताल आणि सूर
तूझ्या अंगाईत ओसंडून वाहतो प्रेमाचा पूर
भाव आहे महत्वाचा, हे काही “सा रे ग म प” नाही
बाबा,प्रेमाने भरली असते तुझी अंगाई…

I couldnt imagine earlier that singing a lullaby to your own baby can be such a satisfying and at the same time so emotional experience. I experienced it today and this poem is the result of that devine feeling.I think the feeling which a new born mother must be experiencing while breast-feeding the baby, must be exactly the same.

The moment you take the baby in your lap when he/she is crying and the next moment when you start singing, baby responds as if he/she is understanding what you are saying. After that as the time passes, the baby comes compleyely under the influence of sleep and eye-lids begin to drop unknowlingly. This is the moment which is the most satisfying and the baby face at that moment is so cute, that according to me that is the best scene in the world at that point in time.

I have nothing more to write further, as what i had to say, i have already mentioned in the poem above. However, before i end, i just would like to thank the ALMIGHTY for letting me have this experience and i pray for the well being of my baby in future. Amen…Jai Shriram…Gajanan Maharaj Ki Jai!

K Sarang